Respect kent geen eindsignaal: scheidsrechters bedankt!

De Week van de Scheidsrechter zit erop. Maar waarom zou waardering voor een scheidsrechter van één week afhangen?

Wij vinden van niet. Daarom pakken wij nu het moment.

Voor die ene man. Of vrouw.
Die iedere week weer met een fluitje het veld op stapt.

Soms onze vaste scheidsrechters.
Soms iemand die op het laatste moment inspringt.
Omdat er anders simpelweg niet gevoetbald wordt.

Ze weten waar ze aan beginnen.

Aan 22 spelers die allemaal gelijk denken te hebben. Aan trainers die het vanaf de zijlijn nét wat beter zien. En aan supporters die soms ook hun zegje klaar hebben.

Negentig minuten lang zijn ze soms de boeman. Soms de held.

Soms krijgen ze een compliment. Soms krijgen ze de volle laag.

Een fluitsignaal te vroeg. Een overtreding niet gezien. Een buitenspelgeval waar na afloop nog uitgebreid over wordt nagepraat.

Maar iedere speler weet het. Ook degene die net nog moord en brand schreeuwde.

Zonder die ene persoon met dat fluitje is er geen wedstrijd.

En dus is er na die negentig minuten vooral waardering. Voor het opstaan. Voor het beslissen. Voor het durven fluiten. En voor het er iedere keer weer staan. In weer en wind.

Aan onze vaste scheidsrechters, onze invallers en iedereen die bij ons een wedstrijd fluit:

Bedankt dat jullie er staan.

Want een wedstrijd eindigt na negentig minuten.

Respect niet.